Einde DSB Bank

Op 12 oktober 2009 viel het doek voor het imperium van Dirk Scheringa. De weldoener, rijk geworden door het bevorderen van het consumptief krediet en de verkoop van koopsompolissen met ongebruikelijke winstmarges, reageerde aangeslagen toen de rechter op voorspraak van de Nederlandse Bank besloot om twee bewindvoerders aan te stellen bij de DSB Bank. Hiermee werd oprichter en eigenaar Dirk Scheringa buiten spel gezet. Een doorstart lijkt niet aannemelijk. De medewerkers komen op straat te staan en de rekeninghouders van de bank kunnen niet bij hun spaargeld. Voor de leners verandert er niets: zij moeten hun schuld aan een nog nader te bepalen partij aflossen.

DSB-topman Dirk Scheringa beschuldigde Wouter Bos en Nout Wellink van opzettelijk lekken van de noodregeling voor spaarders. De Volkskrant kwam maandagmorgen met een verhaal over het einde van de DSB Bank, terwijl dit de vorige avond, toen de redacteuren hun verslag en commentaar schreven, nog niet zo was en bekend had mogen zijn. De krant wist zelfs te vertellen dat Wouter Bos en Nout Wellink die dag een persconferentie zouden houden over de ingreep van de Nederlandse Bank (DNB).

Begin oktober, na de oproep van Pieter Lakeman tot een run op de DSB Bank namen spaarders meer dan 600 miljoen euro op. Aangezien de DSB Bank claimde over meer dan een miljard aan contanten te beschikken, werd het besluit tot de steunmaatregel niet ingegeven door een tekort bij de bank. Later in de nacht van zondag op maandag veranderde de situatie, vond de rechter bij een tweede zitting. In de nachtelijke uren werden miljoenen opgenomen door spaarders. Normaal vinden in de nachtelijke uren nauwelijks banktransacties plaats.

Dirk Scheringa voelde zich 'gepakt'. Uit het bovenstaande heeft u zelf kunnen afleiden dat hij een punt heeft: er werd gelekt. De op handen zijnde noodregeling raakte bij teveel mensen bekend. Maar Scheringa zou ook zijn eigen functioneren eens kunnen bestuderen. De bank onderschatte de heftigheid waarmee haar graaigedrag door tegenstanders werd bestreden. De DSB Bank reageerde aanvankelijk nauwelijks op de ontstane emoties. Toen met een groep gedupeerde leners een overeenkomst werd gesloten, verklaarde Dirk Scheringa in weerwil van de feiten dat deze regeling slechts enkele miljoenen zou kosten. Scheringa had beter zijn ongelijk kunnen erkennen en echt berouw kunnen tonen.

Het faillissement van de bank is lastig voor de rekeninghouders. De betaalrekeninghouders werden nog enkele dagen in de gelegenheid gesteld om beperkt te pinnen. Net als de houders van een spaarrekening gaan zij een moeilijke tijd tegemoet. De rekeninghouders kunnen niet meer bij hun geld en moeten wachten tot de tegoeden door de Nederlandse Bank worden vrijgegeven. Spaartegoeden zijn tot 100.000 euro gegarandeerd.

Tijdens de persconferentie in het gebouw van de Nederlandse Bank in Amsterdam kondigden Wouter Bos en Nout Wellink twee onderzoeken aan. Hierin zullen de onderzoekers onder meer kijken naar de rol van oud-DSB-bestuurder Gerrit Zalm, die nu de topman is van ABN. Ook de rol van Pieter Lakeman zou bestudeerd moeten worden. De kansen op een nieuwe termijn voor Nout Wellink als president van de Nederlandse Bank lijken te zijn verkeken, nu wederom vragen worden gesteld over de kwaliteit van het toezicht op het Nederlandse bankwezen.
De werkelijke schuld ligt echter bij de politiek. Het ontstaan van de graaicultuur had door wetgeving voorkomen kunnen worden.

Lees verder: meer informatie